alnından düşerken
içimdeki boşluğa sürüklenir
Tanrı sessizce ağacında bekler beni
dökülür ağzından yüksek sesle adım
artık aynadan bakan
yağmur gözlü kadındır
o yüzden tanıyıverdi
ağzımdaki lirik maviyi
ne kadar acılı
esip dursa da rüzgarlar
kıyılarımda hala ıslak hüzünler var
ardında soluk bir ışık
çöl yalnızlığında bırakırken
o gün anladım
en az benim kadar sessizdi aşk
kilitlemeli şimdi demir kapıyı
ten kafesinde saklansın
özlemle içime teyellediğim adın
haziran07/B.Ateş
