KÜFE
Sırtımda bir küfe yalnızlık
Kuş gibi hafif
uçur dağları aşırt
Yerinden kımıldamaz
taştan ağır
Yanılmaz gerçek içindekine bağlı
Dolup boşalıyor
Boşalıp boşalıp doluyor
Ama hep taşınmak istiyor
Bir dediği iki olmadı varsın şımarsın
Sonlanınca şiirim biliyorum arayacak gözlerim
Beklentiyle örülmüş o sımsıkı kara kuru dalları
Seçkin GÜNDÜZ
