Bardolino alafı yakarken tenimi
süzülür telaşla bir gülden akdeniz tuzu
bit pazarına düşmüş yaşlı yosma
buruşuk elleri çevirir gramofonu umutla
yeniden yaşamak istercesine o günleri
karışır hüzünle bir serenada sesi
çekilir kahrı asma çardaklarda yaz
anam babam biz tüm mahalleli
çeşm-i siyahından dökülür bir sa(y) fiye
kurulmuş baş köşesinde Fergusondan
kırık taş plak gibi paslanmış dilim
dönüyor geçmişe durmadan geçmişe
boyum erişse de bir mızrak gölgesine
aşıktı babam Safiye Aylaya biliyorum
açılmaz gayrı aşk falları aşı papatyalardan
hani olmalı diyorum hayatın yolları
biraz Venedik
biraz Verona
biraz da taştan
ömer akşahan
18.8.98 / Bardolino
