Avazı çıktığınca bağırıyordu suskunluk
Kimseler kulak asmıyordu sessizliğine
Zaten çığlıklar hiç anlamadı ki sükûneti
Umarsızdı hep alabildiğine...
Duymuyorsun beni değil mi yine?
Yine anlamıyorsun beni.
Sessizce akan gözyaşlarımdan
Çıkartamıyorsun seni nasıl sevdiğimi.
Sen aşkken, dilimde hep bir lâl takılı
Korkumdandır konuşmaktan yoksunluğum
Ya bir harf uğruna kırarsam diye
Bu yüzdendir haykırıştaki suskunluğum
dranaz
