Hayat
Sanki cellât......
O / yer doymaz bir ömür canavarı.
Nice yolcuları
Yuttu da / sormadan hiç birine
Yine doymadı
Hâlâ aç.
Binlerce canı
Giydi arsız bedenine
Oysa
- edep yerleri bile meydanda -
Çıplak.
Hayat,
Kimiyle
Mutluluk denizlerinde
Kürek çekerken / sarmaş dolaş
Çoğu
Çakılıp kalmış yerinde,
Gözlerinde
Nafile bir umut
Ama bastığı toprak
Kurak.
Benimse / hayatta
Yok yerim yurdum
Her yerde misafirim üç beş günlük
Kimliğim gasbedilmiş,
Gittiğim yerlerin
Hep gurbet diye
Verildi bileti ellerime,
Yanı başımdaki hasretlere inat
Mutluluk uzak.
Ve en kötüsü
Hayat,
Hiç haber vermeden
Alıp gitti gençliğimi,
Arkasında
Henüz
Yerine ulaşmamış mektuplar
Dudak değmedik
Bardaklar bırakarak.
