Televizyonun gereksiz kullanımı ve de içerdiği boş laf salataları sebebiyle televizyondan nefret eden bir birey olarak bulunduğum ortamdan kaynaklanan bazı özgürlükler sebebiyle "televizyon mağduru" oluyorum. Ve görüyorum ki ben annemin dizinin dibinden üniversiteye gelene kadar televizyon dizileri hiç değişmemiş. Son kapatışımdan bu açışıma kadar ağa dizileri, mafya günlükleri ekranda donmuş kalmış gibi.
Televizyonu aktif izlemediğim için zap yapmak gibi bir hobim yok; fakat arkadaşımın böyle bir hobisi var. İyi ki var... Farklı hanzolarla muhatap oluyorum aynı gece içerisinde; hep aynısıyla bakışıp dursam ben de o dizideki hatun gibi apışıp kalırdım belki de...
Bu kadar mı ezilmiş yurdumun kadını ya da ben kızlar yurdunda kaldığım için mi bir eşitlik söz konusu? Yoksa ezilmişlik mi yeni hobiniz, ezilmekte mi yeni merakınız televizyon "vole"lerinden sonra?
Çocuklarım ya da kardeşlerim için bir şey istemiyorum vallahi... Benim psikolojim bozuldu...
HANZO DİZİSİ GÖRMEK İSTEMİYORUM!!!
KİTAP İZLERİ
Nohut Oda
Melisa Kesmez
Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku
