Koştu; bağrında mis kokusu,
Son hançerin paslı yosunu
Dilsizlerin iğne oyası, göz nuru
Rengi tan gibi kızıla dönen beyaz poşu.
Dikildi; be hey(!) ayağının altında tozu
Toprak titredi, can eridi, bağ bozuldu
Kalmadı biçarelerin ne sözü, ne korkusu.
Aktı nehir, dondu şems, anebanlar uludu
O gün, Min tekrar vücut buldu.
KİTAP İZLERİ
Yaşadığım İstanbul
Selim İleri
İstanbul'un Kırık Kalbi: Selim İleri'nin Hafıza Kazısı Bazı yazarlar vardır ki bir şehirle öylesine özdeşleşirler, sanki o şehrin sokakları onların damarlarında akar. Selim İleri de,
İncelemeyi Oku
