takvim yapraklarımın yarısından çoğu kopmamıştı,
dostlarım henüz eskimemişti...
adam olmamı istiyorlardı,
para kazanmamı istiyorlardı.
umurumda değildi hiç biri…
ciğerlerim körük gibi çalışıyordu;
realite hayallerimi henüz kısıtlamıyordu,
koşabiliyordum umutlarımın peşinden...
akıllanmayı düşünecek kadar akıllı değildim.
arabaların önünden kıl payı sıyrılarak,
karşıdan karşıya geçerken caddelerde,
gidecek bir yerim olmadan gidiyordum…
