konuşkan bir sus var ağzımda
usulca korkulara sığınmaktayım
mesela şu oturduğum parka
yakında ismimi verirler sanırım
eskitiyorum elimde kalıyor
yanınsız uyanışım giderkenki telaşın
plastik toplarıyla
yalnızlık camlarımı kırıyor çocuklar
dışarıda acayip bir sensizlik var
içersini hiç sorma
bir kenara atıyorum adımı
yaşamdan dönmek
böyle bir şey olmalı
