Nefes nefese sözcüklerim, kısılıp kaldı bir ekim akşamında.
El yordamıyla yırtılmış bir gazete kupürü edasında.
Duyurmak istediklerim dışında, tüm masallar başucu kitaplığımda.
Kalabalığım aslında.
Her ekim yeni bir çizgi çağırıyor şakaklarımın arasına, ben susuyorum.
Gülüşlerim demirden bir kafeste, pas tutmuş gözlerim, çürüyorum.
Kalabalığım dedim ya!
Adanmışlıklarımla avunuyorum.
