]
kimseye anlatamıyorum
içimde ki gürültülü fırtınayı.
kimseye diyemiyorum
arada bir nöbetlerimin geldiğini.
vahim..
hep içimde;
içiminde en kuytu köşesinde yaşıyorum, saklıyorum
fırtınadan geri kalanları.
ve şimdi..
şimdi,
fırtınayla şehvetini yitirmişleri yeniden yaratıyorum sanki..
sonra, birde sen varsın.
yeniden yaratmaya çalıştığım..
kendime hamur bellediğim..
büyümesi gereken bir çocuk..bir genç..bir abi..bir adam..
vahim..
olan bitenin ne kadar farkındasın ki çocuk?
ne kadar farkındasın vazgecilenlerin?
kendimi sevmem için önce büyümelisin çocuk..
sevemiyorum kendimi, vahimim..
büyümüyorsun genç
büyümüyorsun adam
vahimsin..
]
