Döndüm günahın eşiğinden..
Bir adım ötesi cehennemdi..
Biliyor ve öylece bakıyordum..
Öyle güzel bakıyordu ki..
Sular gürül gürül akarken..
Sevdalar da geçiyordu içimden..
Kayarken toprak altımdan..
Kayıp gidiyordu yıllar önümden..
Döndüm günahın eşiğinden..
Bir adım ötesi alev alevdi..
Yanıyordu ateşin kızılıyla..
Biliyor ve öylece bakıyordum..
Öyle vuruyordu ki geçmişin sancıları..
Ne bacaklarımda güç,
Ne yüreğimde derman yoktu artık..
Ya atıcaktım o adımı,
Ya kaçıcaktım hızla oradan
Döndüm günahın eşiğinden..
Bir adım ötesi acıyla dolup taşıyordu..
Peki ya geride olanlar?
Peki ya geri dönsem,
Arkamdakiler neye yarayacaktı?
Asıl cehennem orada değil miydi?
Ağlamaktan yorgun gözlerim..
Titremekten bıkkın ellerim..
Döndüm günahın eşiğinden..
Bir adım ötesi cehennemdi..
Biliyor ve öylece bakıyordum..
Gökyüzü beni çağırıyordu..
Fakat yapamadım..
Veren Allah, ben alamadım
KİTAP İZLERİ
Nohut Oda
Melisa Kesmez
Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku
