Hayalinle başbaşa kaldım yine gün gece
İsmin dudaklarımdan döküldü hece hece
Seni andım çok yandım gözlerim gözlerinde
Hicrânıma, hüsranıma ağladım sessizce.
Her an sana kul oldum, hem de sadık bir köle.
Sensiz bilirsin ömrüm döner bir ıssız çöle
Vaz geç azarlamaktan, kalbimi kırma benim
Ölürsem çok yanarsın ağlamak boş nafile.
İstanbul.
