Çocukluk

Yıllardan bir yıl günlerden bir gün
Karşıyaka hastanesinde başladı düğün
Odada bir sevinç pencerede yağmur
Kadıncağız yatakta gözleri mahmur
Birden bir bebek verilir kucağına
Girmiştir bir fert üregül ocağına
Batarken güneş akşam üstü ölgün
Edildi Burhancık dünyaya sürgün
Öpücükler vardı her an yanağında
İsmini duydu ez'an kulağında
Birbirini kovalayan yıllara inat
Çocuklukta bitmez gibidir hayat
Doyasıya yaşadı çocukluk mutluluğunu
Hiç farkına varmadan yitirdi çocukluğunu
Hayat artık çirkin bütün tatlar yalan
Damağımdaki lezzet çocukluğumdan kalan.