hep içime gömmüşüm hayatı
örtmüşüm üstünü tenimle
karanlık !
geçmiyor tenimden ışık
suydu oysa
biraz da toprak
güneş de parlak
ama bu karanlık
ve bir çocuk çığlığı kulaklarımda
telaşlı, ürkek, içten
çok korkmuş belli
uyuyordu oysa uzun zamandır
alışıktı karanlıkta uyumaya
ama uyanmış
bir çığlık
bir çığlık daha
ve son
ses kesildi
nefeste
ölü bir çocuk kaldı hayat
gömülü içimde ...
