Kadife örtüsünü çekip aldım
Mahremin
Tecessüsün doruğunda
Utandım
Ama bildim
Bilmek bilmemekten acı
Ama bildim
Esfel-i Safilin’in çocuğuyum ben
Sonra
Dayatılmış rüyalardan uyandım
Heyula buluşların kadehini döktüğümde
Soğuk terler döktüm
Görmeyi öğrendim
İşçiler gördüm
Prangasının kalıbını döken
Kadınlar gördüm
Kendi celladına ram olan
Çocuklar gördüm
Kolu kanadı kırılmış
Uçmaya çabalayan
Çakıl ve demir biriktiren
Adamlar gördüm
Sonra
Hercai kelimelerin peşinden koştum
Sevgililerimin
Sayfaları arasında sarhoş
Şiirler yazdım kalın harflerle
Sustum
Mahkeme kuruldu
Bir lokma ekmek
Ve bir parça bez için
hakikati gizleyen adamı gördüm
Sustum
Çığlık
Ve isyan
Sabır bendimi yıkacak kadar güçlü
