İki billur bakışlı iki efsane peri.
Bir gizemli öykünün katresi hayallerde.
Tutkunu oldu dudak gül mevsiminden beri.
Biri gözlere ışık bir diğeri ellerde.
Bu hikâye sürecek yudum yudum nice dem.
Anlatacak duyanlar görenler mest daima.
Işıl ışıl gamzenle tavrın her derde merhem.
Çay sözcüğü özünde edilen sensin ima.
Bazen İstanbul bile kıskanır ikinizi.
Suzinak demlerde çay senden kalan yadigar.
Senin demlediğin çay hatırda çıkmaz izi.
Çayı böyle sevdiren efsane soylu nigar.
Bir kuğuyu andırır çay tutan zambak elin.
Berrak bakışlarınla güzelleşir haza çay.
Efsaneyi süsleyen sensin emsalsiz selin.
İkinizin üstüne özenle doğar hep ay.
Çayla senin hikâyen kendine beni bağlar.
Düşersiniz yadıma hayalim gül kurusu.
İsli çaydanlığımı tılsımlarken çerağlar,
Dilimde adın ilaç demliğimde duru su.
26.01.2014 İ.K
