Acı ile dolu göğsümün ince kasesini,
taşıyarak geldim sana.
Yüreğin mağrur,
başın karlı Ağrı Dağı,
kardeşim değil, can gibisin bana.
Ateşten gömlek,
bakışlarından bende kalan.
Yandım, yanmayı da öğrenerek.
Sen de bilirsin ki, hep böyledir
bir tek ömürde sınırları bellidir insanın.
Bu sevda ve bu başkent günleri kimsesiz sensiz.
