bir kenti tek başına
şairler yaşar
mehmet ali güney
istanbul / 11.04.1999
gözlerimi çözüyorum
üryan kalmış
üşüyordum kentin ortasında
her gece toprağa düşerken
görüyordum seni
papatya gülüşlerini
her gece toprağa düşen bendim
papatya gülüşlerinin
ruhumdaki yankısı aşkındı
üryan bırakıp gitmelerin
hızla uzaklaşan bakışların
kalemimi yontuyor
eylül katıyordu kağıtlarıma
çizdim aşkı ayrılıktan önce
gökyüzüne inat seni çizdim
üryan bırakıp gitmelerin için
eylül değildi daha
bir şehirde
tek başına kalabilen
şairlerdir
eylül değildi daha
ben şair değildim
