Canımı acıtan aşkınla beraber
Gömdüm içimi, senden çok uzağa
Tarifsiz ağrılar kaldı bende
Kimliksiz, sahipsiz sözcükler
Bakmaya çalışma gözlerime,
Senden sonra anlamını yitirdiler…
Oysa ben ;
Başımı omuzlarına yaslayıp
Rahatça saçlarımı okşamanı
Gönlünce sevmeni,
Özlemeni
Birde bir kuru sevgi sözcüğü aldığımda
Küçük kızlar gibi eteklerimi büzüştürmeyi istemiştim…
Sen ise her gelişimde,
Ne omuzlarını açtın bir kere
Ne de saçlarımı okşamayı akıl ettin.
Bırak sevmeyi,
Özlemeyi,
Istemeyi,
Belki de hiç mutluluktan büzüştürdüğüm eteklerim olmayacak benim
Ne de saçımı okşayacak ellerin…..
Ben…
Ben gitmeliyim…
hiç olmazsa yollar kapanmadan
ayda –yılda bir gülüş yollayarak
sen bir tek tel saçını bırak bana sevgili…
birgün koklamak ister canım
birgün...
belki……
