kibrit çöplerinden hayatlar arasında
yanmamaya çalışan bir ateştim.
yanıyordum...
yanıyordum buz gibi.
küçük eller biçimsizce sınırlandırmıştı yaşamımı.
sınırlardan nefret ederdim.
kum saatleri biter, ters döner;
ben giderdim.
kumlar giderdi ayaklarımın ardından.
bir kum tanesi olmak...
savrulmak farklı rüzgarlara,
farklı kokuları taşımak
kokuya hasret duygusuz dünyalara.
bir kum tanesi olmak...
gitmek umarsızca...
koparmak şekilsiz ellerin nasırlı tırnaklarını
ve yelken açmak farklı yıldızlara...
bir kum tanesi olmak....
hoyrat bir rüzgarın bilinçsiz savrulmaları arasında
her gün bir yerinden bir başka parçan eksilirken,
yine de ayak diremek hülyasız hayatlara
Çiğdem ERtekin
