Ayın yirmi biriydi gÜzelliğin...Usulca en derinime akıp eski bir kilisenin kapılarını araladı...
Ayın yirmi biriydi güzelliğin,yasaklarım sızıyordu bakışlarımdan...Surların gerisine gizlesem,kirpiklerin yıkıyordu...Eski bir aşkın heykellerini dikiyordun gözlerimin içine,anlamak ister gibi,susuyordun...Susuyordum,anlatmak ister gibi....
Ayın yirmi biriydi güzelliğin,tüm tozlu heykelleri gün ışığına çıkarılmış çıplaklıktaydı tapınağım...Tanıdık bir yabancıyla konuşmanı izliyordum: o her yapmacık halden uzak tavırlarını, dudağının kenarında uzanan belli belirsiz kıvrımı...Olgun bir çocuğu andırıyordun daha çok.Sonra bana çeviriyordun başını,ben yere eğiyordum,sen görmüyordun gözlerimin ardındaki suçluluğu...
Ayın yirmi biriydi güzelliğin,dinler gibi gülümsü yordum bilge bir adamı...Sorsalar,senden başkasını duymuyordum...Mahrem bir sırrı paylaşıyorduk susmalarımızda; yalnız kaldığımız o çok kısa, o çok uzun anlarda...Biraz yaklaşsa ellerin,sıcaklığı yakıyordu...Kenetleyip sakladım ellerimi, bir ayıbı örter gibi..
AYIN yirmi biriydi güzelliğin....Sarılıp öptÜm, bir lavanta nefesiyle dokundun varlığı çok eski zamanlarda unutulmuş bir yerlere..Kapıya yöneldim,içimde içilmemiş sarhoşluğu gözlerinin...Kıyamadım yabancısı olduğun bir sevgiyle kalbini yormaya; hiç böyle sevilmiiş miydin,soramadım...Tek kelime etmeden,kutsandım kollarında...
Ayın yirmi biriydi güzelliğin,,,,Gitmelere yıkandım,sana çekildi sularım...Eski bir kilisenin anahtarını bıraktım avuçlarına,kimse bilmedi...Belki sen bile hissetmedin...On dördü yerin dibine girdi utançtan..Ayın yirmi biriydi güzelliğin...
