Bir keman sesi tutukladı hüznümüzü
Biri bir şarkıyla kemanını ağlatıyordu
Birinin içi kemana akıyordu
Keman birilerinin içine
Biz bu şarkının ne melodisini ne de sözlerini hatırlıyorduk
Ama çok bildik bir hüzne
Açılıyorduk
bu kentin karanlık ve dar sokaklarından biriydi
yürüyorduk hava da hafifçe nemli
eski bir binanın en üst katından
dalga dalga ihtiras üzerimize yağıyordu
dalgalardan bir hicran yayılıyordu
biz bu ağırlık üstümüze sinmiş yürüyorduk.
O, şarkıya nazire yapar gibi
Somurtan yüzlerimizle halimize ağlıyorduk
Sana; “ İhtirasımız aşkımızdan büyük” dedim
Kırgınca gülümsedin
Ne kadar bizi anlattığını anlıyordun – kırıldın-
Ama anlamamazlıktan geliyordun. – gülümsedin (sahte)-
Karanlık sokakta bir keman sesi bir de kendimizle konuşan iç seslerimiz
Suskunluğun huzurunu bozuyordu
Yürüyüp o sokaktan çıkmak isteyen
Karşılaşmak istemediğimiz gerçekliğimizdi
Çünkü; hala bir birine sıkıca kenetliyorduk ellerimizi.
prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /
Şekil itibariyle biz;
Aşka ihtiraslıyız
Mağluptu aşklarımız.
Emre T. Ekim 2003
