yanık bir
türkü kokusu vardı
havada
dağ başında bir adam
kafası dumanlı
bir ateş yakmıştı
dumansız
yanık bir ten kokusu
kapladı sonra
ortalığı
aşağıda
şehirde insanlar
göbek atmaktaydı
aynı türkünün
remixinde
ızgaralardan yayılan
et kokusuna karışıp
giderken rüzgarla
hayal ettiği diyarlara
haykırmak istedi
yalnızlığını
bile bile
ama kime
sonra sustu
birden geliverdi aklına
yıllar önce yazdığı
bir kaç kelime
''insan
bilir ya
kendini
yanarken
çıtı çıkmaz''
çıkmadı da
gitti rüzgarla birlikte
sessiz sedasız
bir meçhule...
