Dolaştım yine Elem Bağları’nda bu gece,
Son çiçekti büken boynunu,
Bağların içinde gizlice.
Kokladım doyasıya,tuttum sapından,
Güldü,dökerken yapraklarını,
Soldu gitti,benim ardımdan.
“Gelme artık,Elem Bağları’na!”diyordu,
Giderken bir ses.
Çünkü bu oynanan son oyundu.
Kaldı bir karış toprağın altında Elem Bağları,
Bu hazin sona,güneş bile,
Doğarken için için ağladı.
