her an, biterken nefesin
yine görüyorum sonunu
değerse üstüme, gözlerin
belki şimdide,
yapıştırırdım güneşi doğduğu yere
her an, birikirken sözlerin
şimdi dinlemez oldum seni
bir rüyadan, gelmediğin bir yerden
gidiyor artık
yine önümden ayak seslerin
daha içmemiştim müziğini
ama büyüsü gitmiş güzelliğinin
tanrının ellerinde bir cennet
gitsemde, terk mi etsem
günahının özgürlüğünü
ve mutlu,
ve bencil,
gece uyumadan önce
penceremden içeri giriyor
unutkanlığım
ama sıcaklığı hüzünlendiriyor
hala ölümünün.
ismail gungor
