Bir sis perdesi aralanıyor
Geçmişin hüzünle sarmalanmış
O tanıdık, loş sokaklarında
Eski bir ev beliriyor yanıbaşımda
Öylesine sessiz, öylesine gizemli
Öylesine yeşil
Huzur veren, sevecen bakışlarla
Ağustosun buğulu sıcağı
Yediveren güllerinin kırmızısında
Damaktaki taze ceviz tadını alıyor
Gizliden
Aşkın yakıcılığında eriyor
Tüm ayrılıklar, yalnızlıklar
Hızla uzaklaşıyor geride kalan
Tüm unutulmuşluklar, yaşanmamışlıklar
Gözyaşı bardaktaki suya karışıyor
Usul usul
Eski bir şarkı sesleniyor
Çok uzaklardan
Çerçevedeki resim gülümsüyor
Belli belirsiz
Alabildiğine yeşil bu evde
Yalnızca mutluluğa açılıyor pencereler
İncir ağaçlarının koyu gölgesinde
Derin bir uykuya dalıyor
Bütün saatler
Bütün zamanlar
Ve sis perdesi yavaş yavaş inerken
Anılar sokağına
Seçilebilen son karede ;
AĞUSTOS BÖCEKLERİNİN ORKESTRASI
YÖNETİYOR YÜREKLERİ
İNCE İNCE SIZLATARAK ! ! ! ! !
