Yenilmiştim,kaybetmiştim.Terkedilmiş, yüz üstü bırakılmıştım.Paramparça edilmiş, binlerce kez üstüne basılıp geçilmiştim. Yıpranmış, sökülüp dikilmiştim. Delik deşiktim ben. İnanandım,güvenendim, kendinden çok sevendim. Bu yüzden en ağır yaraları alan da bendim.Bitmek tükenmek bilmeyen gözyaşlarım vardı, uyku nedir bilmeyen gecelerim. Kim olduğumu, nereden geldiğimi bilmediğim günlerim vardı.
Kırık dökük bir kalbim vardı, çok şey yaşamıştı. Ölür gibi sevmişti, körü körüne inanmıştı, güvenirken daha da çok kanamıştı. Küçücüktü,kimsesizdi,yapayalnızdı.
Sen geldin sonra, tüm güzelliğinle oturdun kalbimin köşesine.Karanlıktan aydınlığa çıktı içim. Sırtımı yaslayabileceğim, ellerinden tutabileceğim, kollarında ölebileceğimdin sen. Seninle doğdum bir kez daha.Güvenmeyi, sevmeyi öğrendim yeniden. Kim olduğumu,nereye ait olduğumu hatırladım. Tüm kırıklıklarımı onardım. Gözyaşlarımı tutup, senin için güçlü olmaya baktım.
Sen geldin,ve gitmedin. Sen geldin ve tanımını öğrendim sonsuzluğun. Sen geldin ve ait olduğum, sahip olduğum tek şey oluverdin.
Huzuru kucaklamayı,cenneti koklamayı, tek bir gülümsemeyle yeniden doğmayı öğrettin.
İyi ki geldin, iyi ki sevdim. ]
