Hüzünlüdür her veda!
Her gidiş, son gidiş olmasa da...
Yürek burkulur,
Dil tutulur,
Yas tutar göz pınarları,
Ansızın yıkılır metanet duvarları,
Ömrün temelini söker söylenen her elveda!
Beden de öyle değil midir aslında?
Kan, su ve cân!
Et ve kemik bahane...
Vedaların sonuncusu;
Çıkınca cân,
Hissetmez ki insan!
Hüzün, arkada kalandır!
Hisseden yalnız cânândır!..
Cahit Kılıç
İstanbul, 21.06.2012
