Sakın
Bana bakan pencerelerinin perdesini
Kapatma anne!
Yüreğinden çıkıp
Ufuklarıma düşen ışıkların
Terkederse beni,
Bil ki yaşayamam.
Sakın
Dualarla süslediğin nefesini
Esirgeme kırılgan bedenimden.
Engin denizlere yelken açıp
Karşı koyamam fırtınalara.
Adını bilemediğim kıyılara vururum sonra,
Azgın dalgalara kafa tutamam.
Varlığını
Gölge et de üzerime,
Açıkta kalmasın umutlarım.
Senin de ortak olduğun hayallerim
Girerse sonbahara,
Ve üşürse rüzgârda
Bir yangının içine düşsem bile
Isınamam.
Sakın,
Gönül pınarından
Karanlık ruhuma dökülen sularına
Bent koyma anne!
Acılarla kirlendim,
Yanlışlara düştüm,
Arınamam.
Sakın,
İnciler dökülen dudaklarını
Kilitleme anne!
“Yavrum” sözlerini
Duymazsam bir gün,
Kulaklarım taş kesilir,
Duvarlar örülür yaşamla aramıza.
Perdelerin açık kalsın,
Kolların açık...
Işıkların vurmazsa üzerime,
Bu kahpe dünyanın sıkıntılarına katlanamam.
