**Şapkamın altından bakıyorum.
Sen bana bakma korsanlığım tuttu yine.
Tek göz görürsün içimde iyice bakarsan;
birini açık denizlerde kaybettim.
Vahşi bir güzelliğe kurban giden bir tane masmavi göz. Ha benim gözlerim mavide değil bilirsin.
O benim içimdeki mavinin gözleridir.
Sonsuz fırtınaların arasında büyütmüşüm birşeyleri hiç haberim olmadan.
Sen konuşma gözlerinin gevezeliği yeter.
Akşamların kaçak korsanı döndü liman şehrine yeniden. Sen neredesin?
Oysaki herkese yetecek kadar düş getirdim yağmaladığım gemilerin kapkara mahsenlerinden.
Sen bir gemiye binip gitmişsin
hiç sormadan.
Öyle bakma uzaklarıma,
bilirsin uzak olur kalır yeniden
asiliğe aşık içimdeki korsan.
Hiçbirşey bulamazsa kendini yağmalar yalansız dolansız.
Madem sen yoksun
ki keşke olsaydın,
o zaman bir yolculuk daha yapılmalı
teninin en gizlisine doğru yavaşça.
Ben orada bekliyorum gül yapraklarına sarılmış;
tek gözlü, asiliğine aşık.
Sende yoksan;
eh burda durmamak gerek gidelim artık**.
