Önceleri özlemin bile bir adabı vardı.
Öyle özlemler peydah oldu ki sonraları başa,
Tüm özlemler rötarlı,
Gelecek baharlara kaldı...
...ve ben yüzünü özledim!
Karanlık bakışların içinde ışık saçan yanlarını,
Uysal kaçışlarını...
Kendini atışlarını her gece kaldırım taşlarından,
Vurulmaz sanılan uzaklara nişan alışlarını!
Cesur yüreğini özledim en çok.
Ölümü hiçe sayışlarını...
Gözümün yaşına bakmadan bana onu anlatışlarını;
Sevmeye aç kavuşmalarını,
Uzak kalışlarını.
Tüm renklerini özledim
Senli hüzünlerin...
...ve tüm renklerini gözlerinin!..
