zamanı kalmamış bir hastaydım,
acımın önündeydi istencim.
soru sormazdım,
yardım almazdım,
bir yandan sonsuza sürüklenir,
bir yandan ölmemeyi arzulardım.
atanmak isteyen bir câniydim,
yardım ederdim,
umut verirdim,
ama çaldığıma yetişmezdi verdiğim.
hep imkansızı kovalardım.
hep çıkarlarımı gözetirdim.
piyade tüfeğinden fırlayan bir mermiydim,
hedef sapmazdım,
esir düşmezdim.
sorgulamazdım, sorgulanmazdım.
ölüm korkusundan dahi muaftım,
var olmamak düşüncesine çoktan alışmıştım.
bir annenin savaşta ölen evladıydım,
silahım tutuklu kalmazdı,
ruhum prangasından kopmazdı,
düşman görememiştim etrafta,
katilim şüphesiz mangamdan olmalıydı.
kibriyle sönümlenmiş bir yıldızdım,
zaman tutmazdım,
kalp kırmazdım,
sadece ve sadece kendimi kandırırdım,
ve eğer insanların karşısında büyüklenmezsem,
yapaylıktan sentetik kokardım.
yalanlarını unutmuş bir yalancıydım,
kalbim onu arar dururdu,
gözüm hep korkuyla doluydu,
aylak aylak, yalnız başıma yürüdüm,
karanlık dehlizlere doğru.
