O küçük damlanın ağırlığı değil yandığım.
Sürekliliği alnımın aynı noktasına.
Rengini bilemeden kestik kurdelasını hayatın.
Geçtiğimiz köprüleri yıktı son damla.
Natürmort akşamlarda yaslı, sökülen çivilerde paslı
izimiz kalır bizim. Bizim izimiz. Haz…
Acıya gülmenin bir yolunu bulmanın zorluğu, güleni
yerenin kolaycılığına bırakır yerini.
Yersiz sorular düşer aklıma. Söz bu son damla.
Kurdelasız ölüler düşer şarkılarıyla.
Ulaş NİKBAY
