.
Hani anlatsam anlamazsın birgökyüzü vardı susuşunda.
Mavi kadar karanlıktı kalemimin kırık ucu o gece
İdare etmesi güçtü, içinden çıkamayacak bir son ses vardı.
Nefes korkusu akıyordu yüzünden.
Düşündürülesi bir salı ertesinde,
vaktin tam sonlarına hapsolmuş
Yalın yokoluşuyla karşımda dikiliyordu.
O gece caddeler, sokaklar sıradışıydı;
ayaklarımızın altından yürüyerek kaçışıyorlardı.
Korkularım dışımdan akıyordu
O ise benim yanımda olsa da kendi korkularının akışı içinde kalmıştı.
O gece hep gidimsedim.
1998
Sevil Pınar
