Ben yıldızlı gecenin dolunaylı saatinde hep korktum.
Mum sönecek, karanlık olacak ve okuyamayacağım yazarı faili meçhul o kitabı.
... Çünkü cesaretsizim, cesaretsizdim kaybolan hikayenin devamını yalnız başıma yazmaya.
Kalktım, attığım her ilk adımını ardını uçurumlar aldı ve korktum.
Ben uçurumlardan düşerken, yazgımın okunduğu mumu söndürdüm kendi fırtınamla.
Fırtınanın yerini ilk yel aldı, sonra senin göz yaşında sel.
Ben o sularda yıkandım, durulandım da öyle aklandım.
Suratındaki bir çift aydınlığa saklandım...
