hatmeyleyip karanlığın dağlarını hayalimde
güzel insanların, karam gözlerini. ne sen
biliyordun ruhunun kafelerinde dolaşırken.
ne de ben imrenirdim böylesine kavgasının
yüzü olmayan meclisinin bıyıklarında. özür
dileyebilirim halkıma senin ve de kırık sazın için
utanmam memleketinin çocuklarından. toprağının
kokusundan bir yaşam çekerim içime. yeni bir ruh
tam bir benle, seninle, sümükleriyle
üstü pis çocuklarımızın.
mevzuları aşarken kalemin tesiriyle, rahatlığına
veriyorum koltuğumun, yanıbaşımda olması huzurumun
sıcak evin, yatağın, dostane çayın, uzun süre
mutluluğun. Düşünmeyecek olmama sabahında
özür diliyorum. Yok bu yarım yamalak dizelerde emek,
ter, ekmek, koşma, kavga bundan mütevellit üzgünüm
kendime. ama bil sen -kaya- hissediliyorsun içimde,
saf aşındırmayla, anın genişliğinde
tekrar aklıma geldiğinde
hüzünleneceğim o yumruğuma. ]
