Yüreğimin söküklerini dikmeyi başaramadım yine... O kadar derin bir yırtık ki... Kör bir bıçak, en ince ayrıntısına kadar lime lime budadı gitti aniden... acımadan... umarsızca...
Acım o kadar derin, sızım o kadar ince ki, yangın yerine dönüyor tüm bedenim, tir tir titriyor ellerim...
Var mıdır acaba duyguların en orta yeri?... çizgisi, sınırı, başlığı, gelişi, sonu...
Bembeyaz bir papatyada "seviyor mu? sevmiyor mu?" yanıtını aramak gibi masum...
Uçurtmanın engin semalarda en havalı haliyle süzülmesi kadar eşsiz...
Kırmızı karın yağmasını bekleyenler gibi hayali...
Hiç umulmadık bir anda gelen hediye paketi gibi sürpriz...
Yani karışık duygular... Başlığı, gelişi, sonu var mıdır ki?... Sağlammı dır?... Söküğü var mıdır?... Dikmek gerekir mi?... Sizce?...
