bir yerlerde yeni hayatlar kurgulanırken
bilmiyorum ki
senli geçmişimi nereye saklayacağım
içime batan bu yalnızlık
aynadaki suretim kadar gerçek
sanki
derinden bir şeyler çıkarmak istiyor gözlerim
ellerimin hali malum
kan ağlıyor avuçlarım
her tebessüm
gerçeği gizlemek için
maksat unutmak belki amma
yaptığım
acının üstüne sürülen bir parmak bal
değil de nedir
ve
içimdeki boşluğa düşerken anılar
yaşama sevincimi bitirir zaman
ne kadar ömür vaat edersen et
ya da sahte istikbal
ağaran saçlarımla birlikte kaderimi yaşıyorum
bazen
ateş öfkesi sarsa da benliğimi
çoğu kez ayakucuma yığılır ölüm
işte o an gelince
kül kadar sakinleşirim
elveda gönlüm
seninde kapını çalacak ölüm
(günbatımı düşleri... s.71)
Arap Kurt
