Terkeyledi tüm dostlarım, gittiler,
Kollarım kırıldı iki yana düştü.
Duygular pay edildi namert meydanda,
Acıların hepsi hep bana düştü.
Sevgileri, sevdaları ele verdiler,
Üç beş güzel söz vardı, yele verdiler,
Kimbilir nereye, kime gönderdiler,
En zehir küfürler tek bana düştü.
Ellerim bağlı çaresiz kaldım,
Kuytu bir köşedeyim,
Kimsesiz kaldım.
Ellere bağırtı, koca gürültü,
Ben konuşmadım hep sessiz kaldım.
Sükunet ne ise o bana düştü.
Yine de sitem etmedim Allah'a,
Dedim, yaşanacak günler var daha,
Kötülerin yüzüne sonsuz kahkaha,
Dinmeyen gözyaşı bir bana düştü.
KİTAP İZLERİ
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu
Peyami Safa
Acının ve Istırabın Edebiyatı Peyami Safa'nın "Dokuzuncu Har-iciye Koğuşu", hastalığın pençesindeki insan ruhunun zamana meydan okuyan bir keşfi olmaya devam ediyor. Edebiyatın en temel işlevlerinden
İncelemeyi Oku
