Ölmek vardı dedim birden
Saat gece ikiyi bilmem kaç geçiyordu...
Esrik bir düş uğradı gözlerimin kıyısına
“ yaşamak “ dedi...
titreyen ellerime otağ kurmuştu kırık bir kalem
ve
şiirim haykırdı
dudaklarımın suskunluklarına inat
“ gülmek “ dedi...
yol-yordam bilmez kelimeler düğümlendi boğazıma
ölmek dedim
...ölmek
sevda adına ölmek
kutlu yolda ölmek...
ve bir ses dokundu kulaklarıma uzaklardan
“ sus “ dedi...
“ dinle “ dedi...
“ zaman “ dedi...
“ kavuşmak “ dedi...
üç ucu yanık mektuplar yazdım
tek taraflı düşlemeler sığdırıp beyazlığına
aklı vurdum ıssızlıklara
hayra yoruldu sayıklamalarım...
ve “ yanmak “ dedim...
delice...
harlayıp bütün yangınları en baştan
isyan dokuyup siyah beyaz hatıralara
ant içerek...
ve “ ölmek “ dedim birden...
gece saat ikiyi bilmem kaç geçiyordu...
ve sustum...
03.06.2007 – Kartal
ikiyibilmemkaçgeçe
