2 damla gözyaşına sattığın bu yürek sel oldu şimdi, rahat mısın? ''Üzmeyeyim'' dediğin insanların verdiği değeri okyanus sanıp yüreğime indirdin hüznün yelkenlerini. 3 yıldır demir attığın bu yürek, limanından ayrılamaz oldu vardığı günden beri.. Koy ufak, gemi büyük... Sığamıyorum oralara..
Gözlerime sığdın dipsiz kuyua düşer gibi, dudakalrım sen koktu, ciğerim hasret... bir, yüreğin ''ben '' olamadı.. 3 yıllık gözyaşlarım dağlayamadı yüreğini, 2 damla gözyaşına tamah ederken sen..
Yine gözyaşı akarken damarlarımdan, kalbim seni pompalarken, dilim birkaç şey söylemek ister sana, kalan dermanıyla..
Şimdi arda kalan, yine ben oldum ve senli yüreğim...Ne olur bizi incitme!..
KİTAP İZLERİ
Nohut Oda
Melisa Kesmez
Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku
