Uzanıyorum,
yemiyorum ve uyumuyorum,
çiçeklerime su
vermiyorum.
Elimi oynatmaya değmez.
Bir beklentim yok.
Beni sarmalayan sesinin
- günler geçti üzerinden,
her bir gün
ufak bir parçasını tükettim,
günlerce,
onunla beslendim.
Yol kenarında
cılız sapları kemiren
ve yem serpiştirilmeyen
fakirlerin hayvanları kadar alçakgönüllü.
Beni kucaklayan
ses kadar
bırakmalısın bana.
O denli az, o denli yoğun.
O ses olmaksızın
nefes almıyorum.
Şiir: Hilde Domin (1909-2006)
Türkçesi: Orhan Özmut
