"Herkes kendi kitabının kahramanıdır. Ne yazık ki, çoğu zaman da en kötü editörü." - Terry Pratchett"
"Herkes kendi kitabının kahramanıdır. Ne yazık ki, çoğu zaman da en kötü editörü." - Terry Pratchett"
Ani bir inilti ile derin uykusundan kalkı.Gözleri ve bedeni sersemleşmişti.Hafif aralıklarla odanın tavanında asılı bulunan küçük ampülden süzülen sarı ışık süzmesi gözlerini kamaştırıp uyunmasına engel oluyor herşeyi bulanık gösteriyordu.
Sevda, bir taşın başına oturmuş dalgın bir vaziyette, mahmur gözleriyle etrafını seyrediyordu. Her şey o kadar yabancıydı ki kendisine, kime ne danışacak, neye göre davranacaktı bilemiyordu. Gelenek ve göreneklerin aynı olmasına rağmen, kendi yaşadıkları ve öğrendikleri ile, geldiği bu yerlerdeki insanların gelenek ve görenekleri kendisininkine o kadar zıttı
YZ
Yankıyı sevmiyorsanız, yalnızlıktan uzak durmalısınız. Yalnızlıktan uzak durmak ilginç geldi değil mi? Boşluğa el sallayarak , yalnızlığa veda denemesi yapabilirsiniz.
Selim İleri
Adını bilmediğim bir sarmaşık lila renginde çiçek açmış, pencerenin bir yanından yukarıya doğru sarılıp tırmanmıştı. İçimde o tanıdık, gittiğim her yerde beni bulan o acıtan boşluk hissi; bu manzaranın içinde de yoktum...
Gitme vakti gelmişti, gitmeliyim...
Sizin için bu yazıyı yazarken, çok sevdiğim bir dostumun hediyesi sehpayı kullanıyorum. Üzerine koyduğum bir kağıda yazmak anlamında değil... Yazının depolandığı yer sehpanın kendisi.
Abdülrezzak, içeri adımını attı ve hem oturma odası, hem salon hem de çocukların yatak odası olarak kullanılan odada volta atmaya başladı, ağır ağır!... Aniden durdu ve “ Hele bi’ gelin öğüme.” dedi. Ve sürdürdü konuşmasını: “ Yarından soğna Muhammet, Fatih ve Alpaslan da işe çıkacaklar, haberiğiz ola!... Duymadık!...
İşsizlikle boğuşan bir insanın üç aylık zorlu mücadelesini anlatan bu hikâye, umutla umutsuzluk arasında gidip gelen bir hayatı resmediyor. Tek bir borcun yıktığı hayaller, boş cepler ve yorgun ayaklar... Ramazan akşamında eve ekmek götürememenin çaresizliği ile dolu bu anlatı, okuyucuyu yoksulluğun soğuk gerçekliğiyle yüzleştirirken, belki de yeşerecek umutların
patikadan giderken sonunda beyaz bir eve ulaştım.köşeleri ve alt tarafı yanmış gibi kurumluydu.etrafında biraz dolaştım.Camları ya yırtık bir biçimde perdeli yada buğulu veya kapatılmış.sessizce içeri giriyorum.Tahtalar gıcırdıyor.sanki beni takip eden biri var gibi geliyor.arkama dönüyorum.hiç kimse yok.bir odada yarı yanmış bir sandalye vardı yanındaysa parçalanmış kağıtlar.diğer odada bir
Abdülrezak’ ın kendisine gelmesi uzun sürmedi… O gece evde yaşanan dramı hiç gündeme getirmedi ve kaşımayı da düşünmedi… Abdülrezzak’ ın bu davranış, diğerleri üzerinde yarı korkulu utangaç ve çekingen etkiler bile oluşturmaya yetti. Olayı böyle karşılamasının nedeni, bir kabullenme mi, yoksa kafasında kurarak geliştirip uygulamaya koymak istediği atılımın
İnsanın ömrünü adayabileceği ve geçirebileceği birisini bulması ne kadar zor değil mi günümüzde. Hep masallarda duymaya alıştığımız bir yastıkta kocayan çiftleri gerçek hayatta görebilecek miyiz acaba? Bir insan bir insana ömrünce katlanabilir mi ki kendine bir ömür katlanamazken..
Şule Gürbüz
