"Herkes kendi kitabının kahramanıdır. Ne yazık ki, çoğu zaman da en kötü editörü." - Terry Pratchett"

Şiir > Deneysel

üzgün

Nereye?

gözümü kapasam ne fayda / işte geçip gitti bir kadın / ardında

olumlu

Üzülme

Üzülme! / İki satırı bir araya, / Kelimeleri hizaya sokamadım

üzgün

Çocuk

ben babamı severim / babam da beni / babam annemi

üzgün

Sonra...

Ah o tutunulası dallarım. / Ah yokluk gecelerim. / Ölüp

umutlu

Uzanış

Uzanış… / İnce kollarını uzatıyordu gökyüzüne, / Kararlıydı bu sefer

karışık

Diyorum ki

Diyorum ki... sen yürürken şose yolunda salına-salına / Bense bir söğüt ağacı salkım

karamsar

Paradox

Ne zaman okusam yazdıklarımı, dönemiyorum geriye, bu kadar yeter diye / Yazamıyorum artık

üzgün

Bezirganbaşı

- Hüzün satıyorum hüzün / - Alan yokmu / - Batmanı beşparaya / - Usandım hep

karamsar

Sevilmiyorum

keyfiyen hiç bir şeyin beni sevmediğine, / hatta benimle ilgilerinin bile olmadığına inanıyorum,

KİTAP İZLERİ

Esir Şehrin İnsanları

Kemal Tahir

Kemal Tahir’in İşgal İstanbul’unda Parçalanan Bir Ruhun Portresi Bir imparatorluk çökerken geride kalanların ruhunda açılan yaraları, bir ulusun en karanlık anlarında kendi kimliğini nasıl aradığını
İncelemeyi Oku
Başa Dön