..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Dünyada birbirinin eşi ne iki görüş vardır, ne iki saç kılı, ne de iki tohum. -Montaigne
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Eleştiri > İstanbul > Yûşa Irmak




17 Mart 2022
İbb’nin Kestiği 112 Anıt Ağacın Acısına  
Yûşa Irmak
İstanbul Büyük Şehir Belediyesi’nin Dolmabahçe’de kestiği 112 anıt çınar ağacının acısını içimden bir türlü söküp atamıyorum… “Altı üstü ağaç değil mi abi! Kanserliymiş kessinler bir şey olmaz” diyenleri şuracıkta bir kaşık suda boğabilirim…


:BJE:
Çocukluğumdan beri yeşil alanları, yeşillendirilmiş yol kenarlarını ve ağaçları severim. Ağaçlara olan bu düşkünlüğüm, zamanında onların her çeşidini görmemi, tanımamı sağladı.. Bu sevginin sebebi her ne olursa olsun kendimi çok şanslı sayıyorum…

Ağaç sevgim, büyük şehirlerde yaşamaya başladıktan sonra da hiç eksilmedi. Örneğin, İstanbul’a geldiğim 1997 yılından bugüne kadar kentin yeşillendirilmesi, ağaçlandırılması ile ilgili yapılan her faaliyetti takip edip fırsat buldukça fahri olarak katılmışımdır. Gah ekilen bir fidana su taşımışımdır, gah kesilen ağaçların kesilmemesi için canımı siper etmişimdir… Kent yaşamında ağaçların farkına varmak, onlarla bir gönül ilişkisine girmek, inanın insanın hayatını renklendiriyor… Çünkü ağaçlar, bir soluk borusu gibi büyük kentlerin insanları için. Onların; saflığı, temizliği, canlılığı, doğallığı yaşama sevincini hatırlatıyor insana. Bu güzellikleri seyrederek, onlarla ‘konuşarak’ kimsenin erişemeyeceği bir çok mutluluğa çok kapı araladım…

İşte bu sebeplerden kırsal alanlarda yaşadığımdan da değil, büyük şehirlerde de hep ağaçlarım oldu; kimi bir meydandaki dut ağacına yahut cevize kaptırmışımdır gönlümü, onu kendi elimle dikmiş, büyütmüş saymışımdır kendimi... Kimi zaman da evimin penceresinden gördüğüm bir incir ya da çınar ağacını, söğüt ağacını sahiplenmişimdir. Benim bu ‘yasak aşk’larımdan kimsenin de haberi olmamıştır. Şimdi de odamın balkonundan yüzlerini gördüğüm, seslerini duyduğum bir sıra ağacım var benim. On bir katlı binamızın ikinci katının balkonundan ağaçlarla her sabah selamlaşır, yüz yüze gelirim.. Tam karşımda duran ayva ağacının, erik ağacının kokusunu ciğerlerime çekerim kimsecikler uyanmadan.. Özellikle ayva ağacının o sarı sarı ayvaları nasıl ışıldıyor bir görseniz sizlerin de içi kıpraşır… Sonbaharın geçişini, yere düşen meyveleri haber verir hemen. Yanındaki erik ağacı ve şeftaliye de aynı duyguları besliyorum. Binanın ön tarafında uzunca bir kavak ve iğne yapraklı çam… Her mevsim onlardaki değişimi izliyorum balkondan. Çiçek açışlarına, meyve yüklü dallarına; yaprak dökmüş, kışa, ayaza boyun eğmiş hallerini inceliyorum. Çoğuyla laflıyoruz, bazen ben onlara, bazen de onlar bana bir şeyler söylüyor. Kimi mutluluktan, kimi de kentlerde yok oluşlarının hüznünden açıyorlar sözü…

İşte o söz açanlardan birileri de İBB’nin katlettiği 112 çınar ağacı… İstanbul Büyük Şehir Belediyesi’nin Dolmabahçe’de kestiği 112 anıt çınar ağacının acısını içimden bir türlü söküp atamıyorum… “Altı üstü ağaç değil mi abi! Kanserliymiş kessinler bir şey olmaz” diyenleri şuracıkta bir kaşık suda boğabilirim… Bir kentin soluk almasını, bizlerin nefes almasını, gölgesinde yürüdüğümüz o güzelim ağaçlara nasıl kıyabildiniz be!? Bu nasıl vicdansızlıktır ki kökünden kesip attınız… Aklım almıyor, içim yanıyor… İstanbul’da bin bir zahmetle rahmetli Kadir Topbaş’ın zamanında yapılan yol yeşillendirme çalışmaları İmamoğlu döneminde sökülüp atıldı maalesef… Artık yolların kirini, tozunu, toprağını o yeşil alanlar yerine bizler çekiyoruz ciğerlerimize… Ne uğruna söktüler? Grafiti denilen aptalca duvar resimleri uğruna… Kimileri de yeşil alanlar için “Çok maliyetliydi” diyor… Yahu insan Allah’tan korkar! Her şeye para bulunuyor da bir tek onlar için mi para bulamıyor belediye? O yeşillikler değil miydi gönlümüzü, göz zevkimizi yerine getiren? Gerçek şu ki bu şehrin artık meyve ağaçları da yok ediliyor tek tek… İstanbul'un CHP’li yöneticileri yeşile, doğaya, ağaca düşman! Kiraz, iğde, vişne, badem, ceviz, ağaçlarını çocuklarımızın görmemesi için bir bir kesip atıyorlar… Bu gidişle İstanbul’da çocuklarımız ağaçları görmeden, onlara dokunmadan, sevmeden, altında gölgelenmeden, büyüyecekler herhalde...


Yaşadığımız mekânlardan çekilen yalnız meyve ağaçları mı? HAYIR! Kavaklar, söğütler, çamlar, karaağaçlar, çınarlar.. da kanser edilip ya da bakımsız bırakılıp kurutularak yok ediliyor. Yazık! Çok yazık! Artık büyük kentlerin çocukları ağaçları hiç mi hiç tanımayacaklar. Kayını, meşeyi, ıhlamuru, sakız ağacını geçin, meyvelerini yedikleri armudu, şeftaliyi, cevizi, nar ağacını bile tanımıyor, ayırt edemiyorlar… Ağaçları ancak parklarda, piknik alanlarına gittiklerinde veya Youtube’dan ödev araştırdıklarında denk geliyorlarsa öyle görebiliyorlar. Bir dostum, ailesiyle birlikte İstanbul’dan Kırklareli’ne doğru giderken, küçük kızlarının tarlalarda, bahçelerde ağaçları gördükçe, “Baba burada ne kadar çok park var!” dediğini anlatmıştı… Hiç şaşırmadım doğrusu. Çocuklar, ağaçların yalnız parklarda yaşayabileceğini düşünüyor, onlara sadece uzaktan bakmakla yetiniyorlar artık… Bu yüzden aralarında da bir dostluk filan gelişmiyor maalesef…

Çoğumuz Arif Nihat Asya’nın “Ağaç” şiirini hatırlıyordur. Hani çocukla ağacın sevgisini anlatan şiiri:

“Çocuk, çok sevdi ağacı..
Verirdi ona her kış,
Çiçekleri olaydı
Yaprakları olaydı!
Ağaç, çok sevdi çocuğu…
Öperdi altın saçlarından,
Dudakları olaydı..
Ve ona öptürmek için
Eğilirdi yerlere kadar, Yanakları olaydı!” (…)

Ağaçlar; kentlerimizden, yaşamımızdan çekildikçe, kesildikçe, edebiyatta, şiirde de yer almıyor, alamıyorlar işte. Allah bilir, şairler de söz de günümüz sanatçıları da tanımıyor ağaçları artık. Bilseler de günlerinin içine girmediğinden ne şiirlerinde ne de milyonluk sosyal medya hesaplarından kesilen ağaçlara tepki göstermiyorlar ne yazık ki!

Oysa eski şiirlerde adım başı karşılaşırsınız ağacın bin bir türüyle. Türküler, mâniler, ninniler; halk şairlerinin koşmaları, semaileri; divan şairlerinin gazelleri bir ağaçlar geçididir. Karacaoğlan’ın şiirlerine bakıyorum, neredeyse bütün benzetmeleri, iğretilemeleri ağaç üstüne kurulmuş. Sevgilileri, bin çeşit meyvesi olan ağaç gibidir.
Karacaoğlan’ın, Gevherî’nin, Emrah’ın, Dadaloğlu’nun, Aşık Veysel’in şiirlerinde de salkım saçak boy göstermiş o güzelim ağaçlar.

“Bahçenizde nar ağacı,
Kimi tatlı kimi acı
Gönlümdeki dert ilacı
Ya bulunur ya bulunmaz” diye söylenir. Erzurumlu Emrah Hapishane Türküsü’nde incir ağacı dal verir:

“Hapishane içinde üç ağaç incir
Kollarım kelepçe boynumda zincir
Zincir sallandıkça her yanım sancır…”

Zara’nın sesinden dinlediğim bir türkü de şöyledir:

“Asmadan üzüm aldım
Sapını uzun aldım
Verin benim yarimi
annemden izin aldım
Kaldım duman içi dağlarda
Sevgili yârim nerelerde…”

Edebiyatımızda anonim ürünlerle, halk şiiriyle sınırlı değildir ağaç ve ağaç imgesi. Cumhuriyet dönemi şairlerinden de çoktur ağaçlardan şiir çıkaran.
Cahit Külebi’nin “Zerdali Ağacı” şiirini bilmem hatırlar mısınız?

“Havalar güzel gidiyor
Sen de çiçek açtın erkenden
Küçük zerdali ağacım
aklın ermeden…”

Ağaç şiirlerimiz bu coğrafyada bir orman değil, bir amazon gibidir, daldınız mı kaybolursunuz içinde. Evet, gönlüm hepsinden dizeler yazmak istiyor size; ama mümkün mü bu?

Buraya Odisseus Elitis’in “Çılgın Nar Ağacı” şiirinden bir bölüm alıp koymak istiyorum son olarak…

Ve, ağaçlar da ağaç şiirleri de sınırsız bir güzelliğin içine nasıl çekiyor bizi lütfen sizler de fark edin bunu… Fark ettiğiniz de ne çok şeyler söylediğini anlayacaksınız kuşkusuz…
Yeter ki anlamak isteyin.

“Başı taa havalarda, ışıyan ve övünen mor salkımlarla,
Tehlikelere açık, söyleyin, o çılgın nar ağacı mı,
Dünyanın orta yerinde şeytanın fırtınasını ışıkla parçalayan,
Ve günün, üzeri türkülerle işli sırmalı örtüsünü
Boydan boya yayan, söyleyin, o çılgın nar ağacı mı,
Günün ipek giysilerinden bir anda soyunup kurtulan?”

İBB’nin hiç acımadan kestiği 112 anıt ağacın acısına ithaf ediyorum bu yazıyı…
Dünyamızı, mahallemizi, muhitimizi yaşanmaz kılanları Allah’a havale ediyorum. Bu acıları herkes kendi köşesinde unutulmamak üzere not olarak yazmalıdır diye düşünüyorum…

Kalın sağlıcakla…



Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın İstanbul kümesinde bulunan diğer yazıları...
Tacizci İtler!

Yazarın eleştiri ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Bize: "Bol Acılı" Aşk Lütfen…
Yarın Bekleyebilir Şiir Kitabı Üzerine
Trafik Bir Aynadır
Big Eyes (Büyük Gözler) 2014 Filmi Üzerine
Hayde Hep Birlikte Arayalım Suçluları
Fikirlerin Namusu
Bu Seviye Merkeplerde Yok!
Amistad Filmi ve Türkiye’ye Gelen 70 Afrikalı Devlet Başkanları
Genç Werther’in Acıları
Sorumluluklarda Sağın da Solun da Payı Var!

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Sevgiliye Hasretle [Şiir]
Tesirsiz Şiir [Şiir]
Lafzı Terennüm [Şiir]
Beste-i Nigar [Şiir]
Kehribar Gözlüm [Şiir]
Geceye Kâside [Şiir]
Benimle Ölür Müsün? [Şiir]
Yâr Gördüm [Şiir]
Med Cezir [Şiir]
Bir Dudak Yarılması [Şiir]


Yûşa Irmak kimdir?

Felsefe ve edebiyat aşığı! Yayıncı, gazeteci ve kitapsever. . .


yazardan son gelenler

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2022 | © Yûşa Irmak, 2022
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.