Bir varlığın yokluğu ne kadar sarsabilir di ki insanı.
Her gün an be an yaşadım bu acıyı...
Her gün gözlerinde taşıdığın o yabancılıkla baktın bana.
Sözlerin suskundu, ama bakışların bağırıyordu:
“Sen artık buralarda değildin.”
Ben yine de kaldım. İnadına kaldım...
Bir umudun kırık ucuna tutunarak, ağzından dökülecek tek güzel kelimeyi bekledim.
Bir "merhaba", bir "özledim", ya da sadece içten bir sessizlikle canım demeni.
Ama sen anlamsız bir nefretle her gün biraz daha uzaklaştın.
Dünya denen kısa misafirlikte beni bir yere koyamadın
Ve ben her gün biraz daha eksildim.
Bazen hiçbir şeyin adı olmaz, sadece hissi olur.
Ben o hissin içinde boğuldum.
Adını koyamadığım eksiklikler, konuşulmamış cümleler,
anlatılmamış iç seslerimde birikti.
Bana dair ne varsa, senin yokluğunda büyüdü.
Bir zamanlar gözlerine sığdırdığım sevdayı,
şimdi içimde mezara gömüyorum.
Çünkü biliyorum, sen çoktan gitmiştin.
Nefretin, sevginin yerini almıştı.
Ve ben, en çok buna üzüldüm.
Sevdiğim birinin beni sevmemesine değil,
benden nefret etmesine.
Kendimi anlatmaya çalıştım sana,
ama her kelimem duvarlara çarptı.
Belki de en çok anlatamadığım yerimden kırıldım.
Sen duymadın.
Sen duymak istemedin.
Ve ben, anlatacak ne kaldıysa, içime gömdüm.
