"Ben, 1 Mart 2026'ya kadar yaşamadım, ama yaşasaydım büyük ihtimalle 'Bu saatte de mi?' derdim." – Dorothy Parker"

Şiir > Anı

üzgün

Aynı Adımlar

Aynı adımları attığımız sokaklardan geçtim bugün yine aynı adımlarla bir başıma / Sen

nostaljik

İçimiz

***Gülerek biter her gün,*** / ***Sırtındaki zamandan,*** / ***Yüzüne dokunan çizgiler,*** / ***Okunuşun,*** / ***Kaldırımların Beyoğlu..***

üzgün

İzler 2

\_\_neye bakıyorsun? / \_\_kendi ayağını öpüyor çocuk / emekleyen hevesiyle

romantik

Saklarim Seni

gizlerim seni kalbimin derinliklerinde acmam kapisini sen varsin orda,Saklarim o buyulu bakislarini gozlerimde her nereye baksam

olumlu

Kepçe

Aşure de aşure hani,güzel ağıza layık,al sana iki kepçe! / Biraz açıp kepçe

karışık

Ay İsigi

Ay isigi gozlerinde sevda pariltisi vardi senin ,simdi ne haldedir bilmiyorum,Sevda sozcuklerin vardi beni bastan yaratan

olumsuz

Sahte Sırdaş

Bazen canın çok sıkılır ya bir dosta sırdaşa ihtiyacın olur bir derdini hüzününü paylaşmak istersin .

üzgün

Gidiyorum

Umudum vardı tükenmeyen / Bitmeyen özlemlerim/ çekilen hasretim vardı /

KİTAP İZLERİ

Nohut Oda

Melisa Kesmez

Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku
Başa Dön