"Yazmak, aslında var olmayan okurların iç sesidir; ve en büyük ironi, bu sesin sizi yazar yapmasıdır." — Umberto Eco"
"Yazmak, aslında var olmayan okurların iç sesidir; ve en büyük ironi, bu sesin sizi yazar yapmasıdır." — Umberto Eco"
Öyle çok şey var ki canımızı acıtan. Ve en önemlisi ne biliyormusunuz, keder, üzüntü ve acı uzun sürüyor. 3 gün 3 gece ağlarsınız, aylarca sıkıntı çeker kederlenirsiniz de. çok keyif aldığınız birşey gerçekleştiğinde kahkahanız birkaç dakika sürer.
Kediler sokağın köşesini döndüklerinde açık pencereden sigara dumanından boğulmuş bir odanın nefes alışları duyuluyordu.Şimdi müzik bir itfaiye merdiveninden yukarı tırmanıyor. Birinci kat, ikinci kat ve sonra pencere… Fısıltı mı yoksa bir konuşma m
Serçenin ölmesinde bile bir bildigi vardir kaderin.Simdi olacaksa bir sey
yarina kalmaz, yarina kalacaksa bugün olmaz.Bütün mesele hazir olmakta.Madem
hiçbir insan birakip gidecegi seyin gerçekten sahibi olmamis, erken birakmis
ne çikar, ne olacaksa ol
Üstün bir başarı ödülüsün ayrılıkta.Deliler yine etrafta,akıl yoksunlarıyla birlikte.Etraf yerle bir olmuş,ben ise diplere.Kötülük fırtınaları çok sert.Yine arkamızda anılar.
hep birşeylere sarılmak, hayalini kurarız ama bunu bir türlü karşımızdakine doğrudan anlatamayız. fısıltılara, gölgelere sığınırız...
Sevdası seçimlere bağlı, ama karar kılınamayan, bağdaş kurulamayan aşkları olan Dioryalar ağlamaya dururlar bu yaşamın içinde...
Biliyorum, ‘çok söz hamal yüküdür, demişti, Y.Emre.
Kısa keseceğim.
Zaten enbaşından, herşey de, konuşulmuş-yaşanmış değil midir?
Yaşanmamışlıklardan ardakalanların son çırpınışları ise, Yazı!
Kısa!.. Çok kısa!..
Bir kanat takıp omzuna uçtun sen anneanne!Şimdi eşyalarda izin,sen yeni yerinde,ben uykusuz..Seni yatağına bakıp özlemek de varmış!
Somut sen oluyordun. İsmin oluyordu. Ünvanın oluyordu. Gözümün görebildiği ne varsa sende külli aşk oluyordu.ç
Önce insanız, sonra kadın- erkek, evlat- ata, ağabey- kardeş, karı- koca, arkadaş- dost, yada can ve cânan. Hepimiz birer nefis taşıyoruz ve kimse unutulmayı istemez şüphesiz.
"soğuktan üşümedik bu kış , ama boşluktan üşüdük, küreselleşti esatirimizin homosexül diablosu "
Minik bir kuşkuyla başlamıştı her şey. Birbirini tamamlar nitelikti belgelenenler. Suçüstü yaparcasına dürtüler katmerliğiyle yordu beni. Ben sessiz susuşların kuytularına düştüm. Konuşmak yanılgı getirir korkusuyla…
Beynimde dışlanan radyo sesi, sigaramın yükselerek dağılan dumanı, oturarak çiğnediğim zaman sakızı, boğuk bir dolap sesi,
mermerin pis yüzü; beklenmedik bir öksürükle dışarı çıkmak istemeyen paslı ruhum, ihtiyacı birliktelikler zorunlu dostluklar...
Sabah dedim, evet ezan sesiyle yırtılırken gökyüzü bende sana bağırıyorum ıssız bir odadan. Bir müzik çalıyor çok farklı olan kültürlerimizi de ortaya serercesine. Aynı olmak kadar farklı olmak da aykırı aşka oysa. Yine de bırakamıyoruz birbirimizi, ne garip….
nasıl susarsınız, nasıl dokunamazsınız, nasıl bir ara verirsiniz bedenlerinize, işte öyle bir oda yalnızlığı..
Hayat bana ne hissettiriyorsa yalnızca onu döktüm ben kağıda...Ne daha eksik ne de daha fazla!
