Sonu gelen sonsuzluğa kadar... Hoşçakal yalancı bahar!..

**Yokluğun sana diyorum bırak peşimi / Geceleri gelme üstüme karabasanlarla / Susuz uykulara serap

**Umut dolu yaşam, / sokaklar, kavgalarım. / Cesaretsiz sevdaların ardından / kara kışlar,

**Acı dolu resimleri var / gözlerimin önünde yaşamın. / Küçük çocuk aç susuz

Aşk neden bu kadar acımasız her defasında? Neden sevgi dolu bakışların hakkı hep yalnızlık olarak not düşülüyor sayfalara? Bir nedeni yok biliyorum. Biz istersek aşk acıya dönüşüyor zamanla.

Aşk eskisi gibi karanlıkta kalacak.
Hiç istemesekte...

**Sana bakıyorum... / Yaşanmış bir aşkın izlerini silmeye çalışıyorsun içinden. Ürkek bakışlarınla gizliyorsun acıtan

**Bir nedeni olmalı yalnızlığın. / Anlatılan kırık dökük öykülerin içinde aşkın. / Suskunluklarımızın.

Aşkı aldatan çocukluğumda içime doğuşunla aydınlandı kendine gömülmüş kalbim. Yalan dolan aşkların toplamından daha büyük bir yalnızlıkla savruluşumda. Ellerimden tutup, sen kimdin diye sorunca gördüm, kabuslarımın başucunda duran korkularımı.

**Umutla sustum her defasında. / Birşeylerin değişmesini bekledim sessizce. / Yüreğimde büyüyen

**Avuçlarımda saçlarım, yazdıklarım.. / Dağların ateşini, saçıyorum dünyaya. / Susuz uykularımın uyanışlarında /

Gittin... Ben burukluğumla kaldım uykularımda. Akdeniz sessizleşti her bırakıp gidenin arkasından yaptığı gibi. Yağmurlara teslim etti kendini. Onca gidenin arkasından yapılması gereken gibi.

Kendini kandırma artık. Yaşanılanların ardından üzülmek anlamsız bundan sonra. Neye neden geç kaldığımızı sormadın ki hiçbirzaman. Yalnızlığıma hiç ortak olmadın ki...

Her şiir bir intihardır şairin elinde. Suskunlaşır kelimeler. Yaşayan her varlık yaralanır satırlara dökülen her mısranın ucundaki acımasız hançerle.

Yine de gözlerimi gözlerine teslim ettim...

**Sana bakıyorum şimdi, / gözlerinin ışığına.. / Hiçbirşeye çare olmuyor ama. / Yalnızlığıma

Suskun gecelerin bir ömre denk düşmeye başlamasıyla dağılan bütün umutlarım, çok uzaklardan şarkılar söylüyorlar sanki yalnızlık şehrine. Ki o şarkılar acımasız ağlatıyor yalnızlığı, sonsuza kadar sürecekmiş gibi sanki. İnsan kendinden korkmaya başlıyor.

Sen bana benziyorsun. Bir yanın hep kırılgan, hep gölgelerin arasında yaşayan, çaresiz. Bir yanın küçük çocuk, duyarlı dokunuşların değerini bilen, her sevdanın ince devinimlerini ölesiye yaşayan, sevimli serseri.

**Bir sözcük, bir umut ver uzaklardan. / Daha önce hiç yaşanmayanlar gibi.. / Hiç

Yarınsız bir sabaha uyandı tekrar gözlerim. Sonuçsuz bir aşkın bedelini ödediğim, o yabancı ve soğuk sonbahar gecelerinden birinde kaybettim, koparıp verdiğin yüreğinin o en gizli parçasını.. Sonra bir fırtına başladı..